Kardelenin Günü

Bir kış gününde, kardelensiz bir kış gününde

Mavi mürekkeplerin dünyayı reddettiği

Ve kırmızı

Siyahsız, dünyanın durduğu

Dünyayı duvarların doldurduğu bir kışın

Ben geldim

Oysa yokken nasıl da rahat nefes alınırdı

Hırkalar ilmek ilmek ağlaşırdı yokken

Ben bilirdim bunu

Bilmesem de bildiğim bir şeylerdenmiş gibi bilirdim

Susayınca bir avuç su içer

Sonra oyuğu çoktan açılmış

Açılmış da matkabı beklemeyi hiç bırakmamış

Bir duvar gibi ben

Ben geldim

Susadım, sularda yaşayan çingeneleri görünce donup

Susadım.

Sefil! Sefildi, sefil!

Karanlık, sefil

Karanfil…

Gölgemde resmimi görüp durunca

-Sen, dedim, bundan fazlası değil

Bunun yarısı da değil

Sen bunun tamamındasın

Bunu ancak ben bilirdim

Gün batana dek bilirdim

Geceleyin kağıtları ıslatıp

-gözlerimdi kağıt-

Sıka sıka temizlerdim

İyiden iyiye kafayı bulup

-bulabilirsem hayret!-

Aynı mürekkep gibi, mavi mürekkep

Gidip, olmamak vardı

Vardı orda burda

Ama işte kardelenler yoktu

Ama işte ben,

Ben geldim.

More from Melih Cevdet Şimşek

Sarmaşığın Günü

  .         Yağmurun sarmaşıkları büyütmek için olduğunu biliyorum...
Read More

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir