Bir’liğimin Tezahürüsün ve Aslında Dağılan Evren



Sen benim hem geçmişim, hem geleceğim,
Sen benim şimdiki zam-”an”-ımsın.
Sen her kimsen,
İyi ki varsın.

Hem benimlesin, hem değil,
Hem varsın, hem yok.
Bir’liğimin tezahürüsün ve aslında dağılan evren,
Zihnimin tozlu girdabında yok oluşuma şahidimsin.
Ve başlangıcına big bang’in,
Sonsuz an’ımın keşfedilmemiş iki atom parçacığısın.
Ve biz bütünleşiriz;
Bir’likten doğar ateşimiz,
Yok’luktan söndürür nefesini.
Hiç’likten varlığa,
Rahimden mezara.
Written By
More from Şeyma Akgöz

Kamp Ateşi

  İnsan bazen hem kendinden kaçmak ve bazen de hem kendini bulmak...
Read More

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir